Wszystkie wpisy, których autorem jest 3Jane

Anatomia Esbatu: Adaptacja liturgii, autorstwa Janusa

Zakreślanie kręgu

Kapłanka i kapłan zakreślają krąg przy pomocy miecza i Athame. Inni uczestnicy mogą albo stać w środku kręgu, albo czekać na zewnątrz, dopóki Krąg nie zostanie zakreślony, w zależności od ilości uczestników, dostępnej przestrzeni i preferencji grupy.

Kapłanka i kapłan mówią:

Zakreśl krąg dokoła, który
Smutki, troski stąd przegoni.
Wznieś osłonę, zbuduj mury
Twierdzy, która nas ochroni.

Zakreśl krąg ponownie, aby
Mógł wzbudzaną skupiać siłę.
Wznieś świątynię, zasuń sztaby
By się mocą wypełniła.

Zakreśl okrąg po raz trzeci
Przez sól ziemi, wiatr szalony,
Czysty strumień, żar, co świeci,
Oraz święte Bóstw imiona:

Gaja i Pan!

(albo podstawiają imiona waszych ulubionych bóstw).

Poświęcenie soli i wody

Zazwyczaj dokonuje tego kapłanka, chociaż nie ma powodu, dla którego nie mógłby tego zrobić kapłan, jeśli tak będzie wygodniej.

Opuść wierzchołek Athame do wody, mówiąc:

Jak woda jest początkiem życia

Nakreśl na soli przy pomocy Athame Wzywający Pentagram Ziemi, mówiąc:

tak sól jest jego końcem.

Nabierz nieco soli przy pomocy Athame, wsyp ją do wody i zamieszaj, mówiąc:

Połączone, wydają nowe życie.

WAŻNE: Pamiętaj, by natychmiast wytrzeć ostrze Athame, ponieważ słona woda niszczy metalowe ostrza.

Wezwania Żywiołów

Wszyscy zwracają się na Północ.

Kapłanka lub kapłan Ziemi mówi:

O Potęgi Północy,
Władcy mocy Ziemi,
Duchy siły i obfitości,

Z traw i drzew – wzywamy was,
Z płodnej gleby – wzywamy was,
Z prastarych głazów – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Kapłan lub kapłanka Powietrza mówi:

O Potęgi Wschodu,
Władcy mocy Powietrza,
Duchy szybkości i myśli,

Ze skrzydeł orła – wzywamy was,
Z wichrów burzowych – wzywamy was,
Spoza chmur – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Południe.

Kapłan lub kapłanka Ognia mówi:

O Potęgi Południa,
Władcy mocy Ognia,
Duchy namiętności i zmiany,

Z jasnego kominka – wzywamy was,
Z żaru ogniska – wzywamy was,
Z płomiennego słońca – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Kapłanka lub kapłan Wody mówi:

O Potęgi Zachodu,
Władcy mocy Wody,
Duchy mądrości i miłości,

Ze srebrnych strumieni – wzywamy was,
Z białogrzywych fal – wzywamy was,
Z głębin oceanu – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Taniec Stożka

Wszyscy stają w kręgu, twarzami do jego wnętrza. Jeśli następną część znacie na pamięć, weźcie się za ręce. W przeciwnym przypadku poświęćcie chwilę, by stworzyć energetyczną więź od jednej osoby do następnej, wokół kręgu.

W początkach świata
Ziemia i Niebo
i Miłość – z nocy powstały.
Nasiona życia
drzemały w glebie,
deszcz z góry zraszał świat cały.

W serc naszych głębi
pradawna nuta,
pierwotny wzorzec wciąż żyje –
dźwięk fletu z trzciny,
co budzi ziemię
gdy piękno kwiat swój rozwija.

I nasze ciała
drgną w świętym tańcu
a kości odezwą się echem
magicznej pieśni
starej jak świat
co skończy się z jego oddechem.

Już moc przepływa
z dłoni do dłoni
wiruje w kręgu widocznie;
cel mamy jeden,
panuje zgoda,
więc niech się taniec rozpocznie!

Śpiewajcie powoli, zacznijcie krążyć

Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!

Ziemio, rośnij! Wietrze, wyj!
Wodo, płyń, i ogniu, żyj!
W cztery strony brzmi nasz śpiew –
Przyjdźcie na czarownic zew!

Kiedy różdżkę wzniesiesz już
Dym kadzidła przekreśl wszerz,
Napełń kielich, obnaż nóż.
Lśnij księżycu, morze, wzbierz!

Z krain spoza wiatrów bram
Wszelkie duchy, przyjdźcie tu!
Swoich sił użyczcie nam
Zmarli – swój wesprzyjcie ród!

Pani niebios, pól i mórz
Usłysz prośbę, wesprzyj nas!
Panie lasów, łąk i wzgórz
Wyjście nam najlepsze wskaż!

Przyjdźcie czar wraz z nami wić
Poprzez ogień, cień i noc.
Napnij łuk, cięciwę chwyć,
Poprzez pierścień prześlij moc!

Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!

(Wszyscy wyrzucają ręce w górę by wyzwolić moc).

Sprowadzanie Księżyca

Kapłan przekazuje kapłance pięciokrotny pocałunek:

Błogosławione niech będą twe stopy,
które przywiodły cię na te ścieżki.
Błogosławione niech będą twe kolana,
które uklękną przed świętym ołtarzem.
Błogosławione niech będzie twoje łono,
bez którego nie istnielibyśmy.
Błogosławione niech będą twoje piersi,
o kształcie pięknym i silnym.
Błogosławione niech będą twoje wargi,
które wymawiać będą święte imiona.

Kapłan wygłasza inwokację:

Władczyni wielka północnej godziny,
Królowo kraju pełnego gwiazd nieba –
By cię osiągnąć jest sposób jedyny:
Miłości obraz zobaczyć potrzeba.

Przez srebrne strzały księżyca promieni,
Przez ziarno, które kiełkuje swym kwieciem,
Przez liść, co z pąka wytryska w zieleni,
Przez naszym ciałem krążące krwią życie,

Przez dziki wicher, skaczące płomienie,
Szemrzący strumień i grunt urodzajny –
Ze swego kotła, co jest odrodzeniem
Ofiaruj wino, którego pragniemy.

Obyśmy mogli bez przeszkód tu dojrzeć
Bez zasłon sekret, w całości ukryty;
Wewnętrzne przejście rozewrzyj przed nami
I otwórz dla nas szlak porozumienia
Pomiędzy nocy i brzasku bramami,
Za granicami czasu i przestrzeni:
Spojrzyjcie właściwie na tę tajemnicę!

Wzywam cię i przywołuję
Potężna matko nas wszystkich
Która sprowadzasz wszelką płodność:
Przez ziarno i korzeń, przez pąk i pęd,
Przez liść i kwiat i owoc,
Przez życie i miłość wzywam cię,
Byś zstąpiła w ciało twojej kapłanki:
Przemawiaj tu jej ustami,
Dotykaj jej dłońmi, całuj jej wargami,
By twoja wola została spełniona.
Ofiaruj nam twą pradawną miłość, o potężna Pani!
Zstąp by wspomóc nas,
Którzy bez ciebie jesteśmy osamotnieni i opuszczeni.

Wtedy kapłanka porusza się lub mówi tak, jak prowadzi ją Bogini. Kiedy wydaje się, że manifestacja się zakończyła, należy kontynuować rytuał.

Wzywanie Boga

Kapłanka przekazuje pięciokrotny pocałunek kapłanowi:

Błogosławione niech będą twe stopy,
które przywiodły cię na te ścieżki.
Błogosławione niech będą twe kolana,
które uklękną przed świętym ołtarzem.
Błogosławione niech będą twoje lędźwia,
bez których nie istnielibyśmy.
Błogosławione niech będą twoje piersi,
o kształcie pięknym i silnym.
Błogosławione niech będą twoje wargi,
które wymawiać będą święte imiona.

Kapłanka wygłasza inwokację Boga:

Władco puszczy, panie zboża
Przybądź tu Rogaty Boże!
Z górskich szczytów, cichych gajów
Z pełnych śpiących duchów krajów.

Zimą stąpasz delikatnie
Poprzez śnieg po źdźbłach ostatnich
Gdzie o zbiorach śnią nasiona
Drzemiąc w głębi ziemi łona.

Twej trzcinowej fletni dźwięki
Na powierzchnię wabią kiełki;
Z ściółki lasu, mokrej łąki
Pieśń przyzywa pędy, pąki.

Miga twarz przez światła plamy,
Morze traw pod kopytami;
Duch twój w wietrze, deszczach grzmiących
Tańczy w kłosach falujących.

Kiedy jesień świat obejmie
Wraz ze zbożem zstąp pod ziemię.
Z ciałem chleba i krwią wina
Wiedź, gdzie zmarłych jest kraina.

Przybądź! Długo cię wzywamy.
Przyjdź do zgromadzonych wokół
W czasie zmiany pory roku.
Do nas zstąp, Rogaty Panie,
W odpowiedzi na wezwanie!

Wtedy kapłan porusza się lub mówi tak, jak prowadzi go Bóg. Kiedy wydaje się, że manifestacja się zakończyła, należy przejść do Błogosławienia Wina.

Błogosławienie Wina

Kapłan trzyma kielich wypełniony winem, kapłanka wsuwa do kielicha Athame.

Kapłanka:

Czym Athame dla męskości,

Kapłan:

tym kielich dla kobiecości;

Oboje:

a złączone, są jednością błogosławioną.

Następnie kapłan wznosi kielich do warg kapłanki, a ona wypija łyk wina. Kielich podaje się prawoskrętnie wokół kręgu; przy przekazaniu kielicha pocałuj osobę, która go odbiera, i powiedz „Bądź błogosławiony/a”. Według tradycji kapłanka powinna wypić wino, które jeszcze zostanie w kielichu, kiedy do niej wróci (choć jest równie dobrze, jeśli zostawi się tą resztę jako ofiarę dla Bóstw i duchów).

Żegnanie Żywiołów

Wszyscy zwracają się na Północ.

Kapłanka lub kapłan Ziemi mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Północy,
powróćcie do drzew, gleby i kamieni
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej płodnej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Kapłan lub kapłanka Powietrza mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Wschodu,
powróćcie do wichrów, chmur i niebios
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej krainy bez granic,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Południe.

Kapłan lub kapłanka Ognia mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Południa,
powróćcie do węgli, płomieni i ognistego słońca
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej jasnej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Kapłanka lub kapłan Wody mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Zachodu,
powróćcie do strumieni, fal i głębin oceanu
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej płynącej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

[poniższych dwóch linijek nie było, ale myślę, że autor po prostu
zapomniał]

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się twarzą do wewnątrz kręgu.

Wiatr szemrze, później noc ucicha.
Ogień kominka przygasa do ciemnego żaru.
Morze uspokaja się
       i nie odzywa się więcej.
Milcząca ziemia śpi pod stopami.
Ci, których tutaj wezwaliśmy,
wracają do krain Bóstw i duchów,
gdy my powracamy do krainy ludzi.
Oby dawne ścieżki przetrwały
póki ocean nie zniknie cały.

Skończone!

Patrz też

Anatomia Esbatu: Tradycyjna liturgia Esbatu

Tradycyjne zakreślanie kręgu

Kapłanka i kapłan zakreślają krąg Mieczem i Athame.

O Kręgu, bądź miejscem spotkania
miłości, radości i prawdy,
bądź tarczą przeciw niegodziwości i złu,
twierdzą ochraniającą
wszystkich, którzy stoją wewnątrz.
Błogosławimy cię przeto i poświęcamy
poprzez święte imiona GAJA i PAN.

(Użyte w formule imiona Bogini i Boga mogą różnić się między kowenami).

Poświęcenie Soli i Wody

Kapłanka poświęca Sól i Wodę przy pomocy Athame.

Jak woda jest początkiem życia,
tak sól jest jego końcem
a połączone, wydają nowe życie.

Tradycyjne inwokacje Strażnic

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Wschodu,
przybądź i dołącz do nas w tym kręgu.
Zapieczętuj, umocnij i chroń to święte miejsce
by ci, co stoją wewnątrz, mogli oddawać cześć.
Usłysz nas, o potęgo wschodu,
witamy cię wśród nas.

Nakreśl Wzywający Pentagram Powietrza.

Wszyscy zwracają się na Południe.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Południa,
przybądź i dołącz do nas w tym kręgu.
Zapieczętuj, umocnij i chroń to święte miejsce
by ci, co stoją wewnątrz, mogli oddawać cześć.
Usłysz nas, o potęgo Południa,
witamy cię wśród nas.

Nakreśl Wzywający Pentagram Ognia.

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Zachodu,
przybądź i dołącz do nas w tym kręgu.
Zapieczętuj, umocnij i chroń to święte miejsce
by ci, co stoją wewnątrz, mogli oddawać cześć.
Usłysz nas, o potęgo Zachodu,
witamy cię wśród nas.

Nakreśl Wzywający Pentagram Wody.

Wszyscy zwracają się na Północ.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Północy,
przybądź i dołącz do nas w tym kręgu.
Zapieczętuj, umocnij i chroń to święte miejsce
by ci, co stoją wewnątrz, mogli oddawać cześć.
Usłysz nas, o potęgo Północy,
witamy cię wśród nas.

Nakreśl Wzywający Pentagram Ziemi.

Taniec Stożka

Wszyscy biorą się za ręce i tańczą prawoskrętnie, śpiewając jednocześnie Runę Wiedźm; na końcu opadają na ziemię, by wyzwolić energię.

Runa Wiedźm

Blask księżyca w ciemną noc,
Władcy czterech świata stron
Przyzywamy waszą moc,
Runy Wiedźm usłyszcie ton.

Woda, Ziemia, Wiatr i Żar,
Różdżka, pentakl oraz miecz –
Niech pragnienia spełni czar,
Wszelkie troski odrzuć precz!

Biały oraz czarny nóż,
Kadzielnica, sznury, bicz –
Zbudźcie się do życia już,
Niech was nie powstrzyma nic!

O, Królowo Świata, przyjdź,
Wraz z Rogatym Łowcą zstąp
By użyczyć wiedźmom sił
I czar wesprzeć mocą swą.

Na Ziemię, Wodę, Żar i Wiatr
Niechaj się dzieje wola ma!
Nasz czar wysłany został w świat,
A zatem tak się musi stać!

Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!

Sprowadzanie Księżyca

Kapłan przekazuje kapłance pięciokrotny pocałunek, całując stopy, kolana, łono, piersi i wargi. Mówi przy tym:

Błogosławione niech będą twe stopy,
które przywiodły cię na te ścieżki.
Błogosławione niech będą twe kolana,
które uklękną przed świętym ołtarzem.
Błogosławione niech będzie twoje łono,
bez którego nie istnielibyśmy.
Błogosławione niech będą twoje piersi,
o kształcie pięknym i silnym.
Błogosławione niech będą twoje wargi,
które wymawiać będą święte imiona.

Tradycyjna inwokacja Bogini. Kapłan mówi:

Władczyni wielka północnej godziny,
Królowo kraju pełnego gwiazd nieba –
By cię osiągnąć jest sposób jedyny:
Miłości obraz zobaczyć potrzeba.

Przez srebrne strzały księżyca promieni,
Przez ziarno, które kiełkuje swym kwieciem,
Przez liść, co z pąka wytryska w zieleni,
Przez naszym ciałem krążące krwią życie,

Przez dziki wicher, skaczące płomienie,
Szemrzący strumień i grunt urodzajny –
Ze swego kotła, co jest odrodzeniem
Ofiaruj wino, którego pragniemy.

Obyśmy mogli bez przeszkód tu dojrzeć
Bez zasłon sekret, w całości ukryty.
Wewnętrzne przejście rozewrzyj przed nami
I otwórz dla nas szlak porozumienia
Pomiędzy nocy i brzasku bramami,
Za granicami czasu i przestrzeni.
Spojrzyjcie właściwie na tę tajemnicę!

Wzywam cię i przywołuję
Potężna matko nas wszystkich
Która sprowadzasz wszelką płodność:
Przez ziarno i korzeń, przez pąk i pęd,
Przez liść i kwiat i owoc,
Przez życie i miłość wzywam cię,
Byś zstąpiła w ciało tej oto twojej kapłanki:
Przemawiaj tu jej ustami,
Dotykaj jej dłońmi, całuj jej wargami,
By twoja wola została spełniona.
Ofiaruj nam twą pradawną miłość, o potężna Pani!
Zstąp by wspomóc nas,
Którzy bez ciebie jesteśmy osamotnieni.

Tradycyjne Pouczenie Bogini

Kapłanka mówi:

Kiedy tylko będziecie w potrzebie,
raz na miesiąc,
a lepiej, jeśli księżyc będzie w pełni,
zgromadźcie się w tajemnym miejscu
i uczcijcie mojego ducha,
ducha Królowej wszelkiego Czarownictwa.
Tam się zbierzecie,
wy, którzy pragniecie posiąść sekrety Sztuki,
lecz jeszcze nie zgłębiliście jej do końca.
Tych nauczę
rzeczy do tej pory nieznanych.
będziecie wolni od niewoli,
a na znak tej prawdziwej wolności
będziecie podczas rytów nadzy,
i będziecie tańczyć, śpiewać, ucztować, grać muzykę i kochać się,
wszystko to ku mojej czci.
Gdyż moje są uniesienia ducha,
i moja jest również radość na ziemi,
a moim prawem jest miłość wszystkich istot.
Nie splam swoich najwyższych ideałów,
zawsze ku nim dąż.
Niech nic cię nie powstrzyma ani nie zawróci z drogi.
Gdyż moje są tajemne wrota
wiodące do Kraju Młodości,
i mój jest kielich Wina Życia,
i Kocioł Odrodzenia.
Jam jest Łaskawą Boginią,
która obdarowuje serca ludzi radością.
Na ziemi
przekazuję wiedzę o Wiecznym Duchu,
a po śmierci daję pokój, wolność
i ponowne połączenie z tymi, którzy odeszli wcześniej.
Nie żądam jednak niczego w ofierze,
gdyż zważ – jam jest Matką wszechrzeczy,
a ziemia opływa moją miłością.

Pouczenie Bogini Gwiazd

Kapłan mówi:

Usłyszcie głos Bogini Gwiazd,
Tej, dla której pyłem na stopach są planety,
której ciało otacza wszechświat.

Kapłanka mówi:

Ja, która jestem pięknem zielonej ziemi,
białym księżycem wśród gwiazd,
tajemnicą wód,
pragnieniem w sercu,
ja wzywam twoją duszę: powstań i przybądź do mnie.
Gdyż jam jest duszą natury,
co daje życie wszechrzeczy.
Ze mnie wszystko się wyłania
i do mnie musi powrócić.
O, ukochani przez Bóstwa i ludzi,
[mam wrażenie, że przez 3 wersy jest coś pomylone]
których najgłębsza, boska część
upoi się nieskończonością,
niech cześć oddaje mi radujące się serce.
Gdyż zważ:
wszystkie czyny miłości i przyjemności są moimi rytami.
Niech więc zagości Piękno i Siła,
Moc i Współczucie, Honor i Pokora,
Wesele i Cześć wewnątrz was wszystkich.
A ty, co zamierzasz mnie szukać,
wiedz, iż przez swe poszukiwania i tęsknotę
niczego nie osiągniesz, dopóki nie poznasz tej tajemnicy —
że jeśli tego, czego pragniesz,
nie odnajdziesz w sobie,
nigdy nie znajdziesz tego poza sobą.
Gdyż zważ:
byłam z tobą od początku,
i to ja jestem
celem każdego pragnienia.

Tradycyjne Błogosławieństwo Wina

Kapłan trzyma kielich wina, a kapłanka opuszcza do niego Athame.

Czym Athame dla męskości,
tym kielich dla kobiecości;
a złączone, są jednością błogosławioną.

Tradycyjne rozwiązywanie Kręgu

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Wschodu,
Dziękujemy ci za bycie tu obecnym
jako strażnik naszego kręgu
i świadek naszego rytu.
Odejdź w pokoju, o Potęgo Wschodu,
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
Cześć ci i żegnaj!

Nakreśl Odsyłający Pentagram Powietrza.

Wszyscy zwracają się na Południe.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Południa,
Dziękujemy ci za bycie tu obecnym
jako strażnik naszego kręgu
i świadek naszego rytu.
Odejdź w pokoju, o Potęgo Południa,
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
Cześć ci i żegnaj!

Nakreśl Odsyłający Pentagram Ognia.

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Zachodu,
Dziękujemy ci za bycie tu obecnym
jako strażnik naszego kręgu
i świadek naszego rytu.
Odejdź w pokoju, o Potęgo Zachodu,
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
Cześć ci i żegnaj!

Nakreśl Odsyłający Pentagram Wody.

Wszyscy zwracają się na Północ.

Cześć ci, opiekunie strażnicy Północy,
Dziękujemy ci za bycie tu obecnym
jako strażnik naszego kręgu
i świadek naszego rytu.
Odejdź w pokoju, o Potęgo Północy,
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
Cześć ci i żegnaj!

Nakreśl Odsyłający Pentagram Ziemi.

Rytuał zakończył się.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Bibliografia

Adler, Margot, Drawing Down the Moon, 2d ed. 1985.
Dobry przegląd odmian Czarownictwa i innych religii neopogańskich we współczesnej Ameryce.
Farrar, Janet & Stewart, Eight Sabbats for Witches, 1981.
Dość kompletny przewodnik po podstawowych rytuałach Gardneriańskich i Aleksandryjskich, z tradycyjnymi słowami.
Farrar, Janet & Stewart, The Witches’ Way, 1981.
Zawiera treść i omówienie większości Gardneriańskiej i Aleksandriańskiej Księgi Cieni, oraz rytuały inicjacji.
Gardner, Gerald, Meaning of Witchcraft, 1959.
Przeważnie omówienie podstawowych motywów z dodatkiem długich historycznych dygresji średnio odnoszących się do tematu. Zawiera Legendę Zstąpienia Bogini.
Ginzburg, Carlo, Ecstasies (Storia Notturna), 1989, tłumaczenie angielskie 1991.
Szerokie omówienie kulturowych korzeni sabatu średniowiecznych czarownic, które śledzi rozprzestrzenianie się i zadziwiającą trwałość motywów w folklorze poprzez kontynenty, kultury i tysiąclecia.
Johns, June, King of the Witches, 1969.
Biografia Alexa Sandersa, założyciela nazwanej po nim Aleksandriańskiej Tradycji Czarownictwa. W dodatku zawarto pełen tekst Aleksandriańskiej Księgi Prawa, bardzo zbliżonej do Garnderiańskich Nakazów, a mylnie określonej jako Księga Cieni.
Leland, Charles Godfrey, Aradia, or the Gospel of the Witches, 1899.
Wywiady z toskańską czarownicą z XIX wieku; źródło części tradycyjnego Pouczenia Bogini.
Murray, Margaret, The Witches’ God, 1931.
Ta praca teoretyczna, której naukowość stoi pod znakiem zapytania, wpłynęła na Gardnera i innych ludzi odtwarzających pogaństwo. Ogólny zarys przedstawionego w tej książce Sabatu jest wyraźnie podobny do tego używanego w obecnym Czarownictwie.
Randolph, Vance, Ozark Superstitions, 1947.
Głównie dziwne wierzenia ludowe; zawiera krótki, lecz niezwykle interesujący opis procesu inicjacji w jakąś odmianę dziedzicznego Czarownictwa.
Rose, Elliot, A Razor for a Goat, 1989.
Krytyka prac Murray, omawiająca dostępne świadectwa historyczne mówiące o średniowiecznym czarownictwie. Rose dowodzi, że jakiś rodzaj średniowiecznego kultu czarownic istniał, ale jego ciągłość była wielokrotnie zakłócana prześladowaniami i każde nowe pokolenie musiało odtwarzać „tradycję” przy użyciu ogólnie dostępnych ludziom wykształconym materiałów.
Starhawk, The Spiral Dance, 1979.
Trochę bardziej spontaniczne podejście do rytuału Rzemiosła, które zachowuje jednak podstawową strukturę czarownictwa. Prawdopodobnie ta właśnie książka miała największy wpływ na wygląd czarownictwa amerykańskiego.
Valiente, Doreen, Rebirth of Witchcraft, 1989.
Historia początków współczesnego Czarownictwa spisana przez Kapłankę, która stworzyła większość liturgii będącej obecnie w powszechnym użyciu.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Glosariusz

Athame (słowo prawdopodobnie wymyślone, wymawia się aTAme)
Specjalny nóż używany podczas rytuałów Wiccańskich, zazwyczaj do zakreślenia kręgu i wycinania otworów między jednym światem a drugim.
esbat (możliwe pochodzenie: starofrancuskie ‚figlować’)
Spotkanie kowenu, zazwyczaj raz na miesiąc w okolicy pełni.
evoe (z greckiego euhoi, pierwotna wymowa ‚euoi’, obecnie zazwyczaj wymawiane ‚ewoe’)
Pierwotnie okrzyk religijnej ekstazy używany przez Bachantki; obecnie używany jako okrzyk wezwania. Historycznie wątpliwe, lecz magicznie interesujące porównanie odnosi się do hebrajskich liter He Vau He, przez niektórych nazywanych żeńską częścią Imienia Boga. Patrz też io.
Gaja (z greckiego Gaia, ‚Ziemia’)
Pierwotna bogini, której ciałem jest cała Ziemia, wyobrażana jako Wielka Matka wszelkich istot. Obecnie w nauce jest to pojęcie oznaczające biosferę Ziemi pojmowaną jako pojedynczy żyjący organizm.
henoteizm
W użyciu wiccańskim jest to pogląd mówiący, że wszyscy bogowie i wszystkie boginie są aspektami pojedynczego boskiego źródła. Klasyczne użycie oznacza oddawanie czci pojedynczemu bogu lub bogini, jednocześnie nie odrzucając istnienia innych bóstw.
io (z greckiego io, okrzyk czci lub triumfu, pierwotnie wymawiany ‚JO’, obecnie ‚Io’)
Okrzyk wezwania. Historycznie wątpliwe, lecz magicznie interesujące pporównanie odnosi się do hebrajskiej litery Yod, przez niektórych nazywanej męską częścią Imienia Boga. Patrz też evoe.
Księga Cieni
Książka zawierająca spisaną tradycję Czarownictwa; zawartość może się bardzo różnić, choć nazwa ta często odnosi się do wiernej kopii Księgi Cieni Geralda Gardnera.
Pan
Pierwotnie bóg pasterzy, pół kozioł, pół człowiek, obrońca i karmiciel stad. Ponieważ jego imię przypominało greckie słowo oznaczające ‚wszystko’, zaczęto później uważać go za boga całej natury.
pentagram (z greckiego ‚pięć linii’)
Gwiazda o pięciu wierzchołkach, której używa się do wezwania lub odprawienia sił Żywiołów; używana powszechnie jako symbol Czarownic.
Postawa Ozyrysa
Postawa rytualna. Osoba stoi ze złączonymi nogami i skrzyżowanymi ramionami, przypominając zmumifikowaną postać egipskiego boga Ozyrysa. Przedstawia to boski potencjał, coś, co jest jeszcze nieprzejawione; albo też odradzający pierwiastek Śmierci, szczególnie, jeśli używa się jej łącznie z postawą Pentagramu.
Postawa Pentagramu
Postawa rytualna. Osoba stoi z rozstawionymi nogami i wyciągniętymi
ramionami tak, by utworzyć pentagram. Przedstawia to manifestację bóstwa, obfitość materialną i Życie jako jeden biegun wszechświata (patrz też postawa Ozyrysa).
Rzemiosło
Czarownictwo. Uwaga, termin ten jest również używany przez Wolnomularzy (Masonów) w odniesieniu do Masonerii, a to nie jest to samo co Czarownictwo.
Sabat
Jedno z głównych świąt Czarownic, obchodzone w związku ze zmianą pór roku. (W polskim użyciu z małej litery – „sabat” – w niektórych tłumaczeniach oznacza grupę czarownic).
Wicca (ze staroangielskiego, ‚czarownik’, pierwotna wymowa ‚UIcza’ lub ‚UIka’, teraz powszechnie ‚UIka’, [w Polsce bywa też wymawiane ‚WIka’])
We współczesnym użyciu odnosi się do religii Czarownictwa.
Wielki Ryt
Symboliczne seksualne zjednoczenie Bogini i Boga, często przedstawiane jako opuszczenie athame do kielicha z winem.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Rozwiązanie kręgu

Ważne jest, aby wyraźnie zaznaczyć zakończenie rytuału i uziemić wszelkie nadwyżki energii. Pozostawienie Kręgu, by się sam rozproszył pod koniec rytuału, niszczy skupienie rytuału na konkretnej rzeczy. Częstym skutkiem są przypadkowe, zazwyczaj niepożądane przejawy pozostałej energii magicznej. Ponadto ważne jest, by uczestnicy rytuału powrócili z przestrzeni magicznej do codzienności. W wyniku niewłaściwego uziemienia ludzie mogą czuć się oszołomieni lub roztrzęsieni, mieć problemy z koncentracją itp. W najgorszym przypadku może to trwać przez kilka dni.

Energia magiczna najlepiej czuje się w ruchu. Kiedy wciągasz do siebie energię, pozwól jej płynąć przez ciebie i z powrotem do ziemi. Pamiętaj, tam, skąd przybyła, zawsze jest jej jeszcze więcej. Podobnie, kiedy wewnątrz kręgu wzbudza się energię, należy jej pozwolić poruszać się podczas rytuału i spłynąć z powrotem do ziemi, gdy wypełni już swój bezpośredni cel. Tak po prawdzie dobrze jest podczas działań magicznych próbować pozostawać przez cały czas uziemionym, to znaczy pozwalać energii płynąć swobodnie i bez przeszkód; jednakże dobry rytuał zazwyczaj tworzy w tle pewien poziom podniecenia, którego należy się później pozbyć.

Uziemienie to uczucie relatywne; podczas całego rytuału „poziom uziemienia” podnosi się, najpierw dzięki zakreśleniu kręgu, następnie jeszcze trochę przez wezwanie Żywiołów, i wreszcie jeszcze raz, dzięki Tańcowi Stożka. Ciastka i Wino obniżają trochę energię w tle, ponownie obniża ją pożegnanie Żywiołów, a rozwiązanie Kręgu przywraca nas, mniej lub bardziej, do poziomu przed rytuałem.

Ogólny sposób na przywrócenie poprzedniego „poziomu uziemienia” to uziemienie siebie, odesłanie Żywiołów i rozwiązanie Kręgu. Wyobraź sobie energię wypływającą z ciebie przez dłonie i stopy, wnikającą w ziemię – wyobrażaj sobie siebie jako opróżniane naczynie. Pożegnaj Strażnice i wszelkie inne istoty, które zaprosiłeś do kręgu. Wyobraź sobie Krąg i Strażnice wsiąkające w ziemię. Aby podkreślić moment zakończenia rytuału, zazwyczaj zdmuchujemy wszystkie świece jednocześnie.

Jeśli Kapłanka przejawiała Boginię, lub Kapłan – Boga, część tradycji ma zwyczaj zezwalać Bogowi lub Bogini na pozostanie również po zakończeniu rytuału. Możliwe, że jest to milczące przyznanie, iż nasza kontrola nad poczynaniami Potężnych Istot jest mniejsza, niż chcielibyśmy wierzyć; w każdym razie wydaje się to wystarczająco bezpieczne, jak długo jest wyraźnie powiedziane, że mogą w sumie odejść w dowolnym wybranym przez siebie momencie. (Oczywiście i tak odejdą, ale niezbędne jest pewne poczucie otwarcia, aby można było uziemić nadwyżki energii, które pozostają po odejściu).

Po formalnym zakończeniu rytuału przytulamy się nawzajem i śpiewamy głupawą piosenkę. Śmiech to jeden z najlepszych sposobów na rozluźnienie się i pozwolenie energii na naturalny przepływ.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Ciastka i wino

Sztylet zanurzony w kielichu pełnym wina

Po zakończeniu głównej części rytuału zaczynamy powoli kończyć przy pomocy obrzędu Ciastek i Wina. Symbole te są wieloznaczne; jeśli chodzi o zastosowanie dość przyziemne i praktyczne, jedzenie pomaga się uziemić, łagodnie i stopniowo zwiększając naszą świadomość ciała fizycznego. Jest to szczególnie ważne po dowolnych działaniach magiczno-energetycznych.

Z drugiej strony, Błogosławieństwo Wina jest symbolicznym Wielkim Rytem, przedstawieniem seksualnego zjednoczenia Boga i Bogini. Służy to uziemieniu i wyzwoleniu nadmiarowych spolaryzowanych energii, które pozostały po rytuale. Polaryzacja seksualna, której używamy przy działaniach magicznych, jest dość abstrakcyjna; często, choć nie zawsze, przedstawia się ją w oparciu o pojęcia przeciwieństw płciowych. Symboliczny Wielki Ryt jest zjednoczeniem, rozwiązaniem i rozluźnieniem magicznego napięcia wytworzonego pomiędzy Kapłanką a Kapłanem. To zjednoczenie działa zarówno na poziomie ponownego połączenia się z drugą osobą, jak i na poziomie zjednoczenia spolaryzowanych aspektów wewnątrz siebie. W celu przedstawienia wielu poziomów, na jakich odbywa się zjednoczenie, Kapłan trzyma (żeński) Kielich, a Kapłanka (męskie) Athame. Jest to również przypomnienie dawnej tradycji mówiącej, że Kapłanka jest kapłanką Boga, a Kapłan – kapłanem Bogini; wspomina także Legendę Zstąpienia Bogini, w której Pan Śmierci oddaje swoją władzę nad zmarłymi Bogini, a ona uczy go magii narodzin i odrodzenia.

Błogosławieństwo Wina ma często interesujące przejawy na poziomie dotykowym i fizjologicznym. Często zauważano, że podczas dobrze przeprowadzonego błogosławieństwa wina wydaje się, że ostrze zagłębia się w kielich o wiele bardziej, niż jest to fizycznie możliwe, a uczestnicy mogą odczuć przyjemne mrowienie, fale ciepła, lub delikatne drżenie mięśni na całym ciele.

Trzecia interpretacja obrzędu Ciastek i Wina mówi, że są one duchowym pokarmem. Ma ona te same korzenie, co chrześcijańskie ryty przemienienia hostii i komunii. Chrześcijaństwo zachowało aspekty rytualnego kanibalizmu odrzucając większość seksualnych elementów rytu, podczas gdy my zrobiliśmy raczej odwrotnie. Jeśli postrzegamy umierającego Boga jako ducha ziarna, to Ciastka/opłatek faktycznie są ciałem Boga, a Wino faktycznie jest jego krwią. Przez ich spożycie przyjmujemy boską inspirację: ciało Boga (ziarno), podarunek Bogini (Ziemi). Czasem przełamujemy ciastka, wyzwalając duchową energię, która była w nich zawarta, tak, by mogła znów swobodnie krążyć; ma to silnie uziemiające działanie. Trzeba jednak zaznaczyć, że niektóre tradycje w ogóle nie używają ciastek – dokonują tylko błogosławieństwa wina.

Dzielenie jedzenia i napoju ma również na celu wywołanie uczucia połączenia ze sobą nawzajem i z całą społecznością Czarownic, przeszłych, obecnych i przyszłych. Posyłanie Kielicha wokół kręgu jest czynnością bardzo intymną, która jednak nie wywołuje odczucia zagrożenia. Podczas tej części rytuału łączymy się ze sobą po prostu jako my sami, nie odgrywając żadnych ról i nie wcielając niczego, ale dalej w obrębie uświęconej przestrzeni.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Sprowadzanie Księżyca

Sprowadzanie Księżyca, czyli wezwanie Bogini i przejawienie się jej przez Kapłankę, oraz odpowiadające temu wezwanie Boga i przejawienie się go przez Kapłana, to potencjalnie jeden z najpotężniejszych aktów magii, których dokonujemy. Kapłanka powinna być tego świadoma, zanim podejmie się tej roli, a wzywający Kapłan powinien sobie uświadamiać powagę sytuacji. Poniższe uwagi dotyczące Kapłanki, która przejawia Boginię, odnoszą się również do Kapłana, który przejawia Boga.

Część ludzi niepokoi się, gdyż nasuwa im się wniosek, że przejawienie Bogini skutkuje „opętaniem” Kapłanki. Należy jednak sobie uświadomić, że nie powinno dojść do utraty kontroli, gdyż w tym przypadku Bogini działa jako część Kapłanki. Z perspektywy Kapłanki Sprowadzanie Księżyca ma jej pomóc zintegrować boską część jej istoty z zewnętrzną osobowością. Z tego powodu może się okazać użyteczne myślenie o Bogini jako o oddzielnej istocie; jednakże na to rozróżnienie nie należy kłaść zbyt wielkiego nacisku, gdyż Kapłanka i Bogini powinny działać jak jedna istota. Każda Kapłanka zrozumie tą tajemnicę w swoim czasie.

Podstawową techniką Kapłanki lub Kapłana, przez których ma się przejawić Bogini/Bóg, jest zezwolenie na przejawienie. Może się to wydawać raczej pasywne. Polega to głównie na odprężeniu się i zmienieniu sposobu myślenia tak, aby odczuć właściwe uczucie „otwierania się”. Powinno dać się wyczuć przepływające przez ciebie moc i obecność, bez żadnego wysiłku z twojej strony. Należy myśleć o sobie jako o świętym naczyniu wypełnianym istotą Bogini lub Boga. Trzeba pamiętać, że kontrolowanie tego stanu wymaga dużego wyczucia; narzucenie „normalnego” poziomu kontroli zazwyczaj całkowicie powstrzymuje przepływ energii.

Kiedy dokonujemy Sprowadzania Księżyca, Kapłanka może odczytać Pouczenie Bogini z kartki, a obecność Bogini może się wyrazić przez szczególną modulację głosu, nacisk na pewne słowa, lub wyraz twarzy Kapłanki, co wywołuje różne reakcje u słuchaczy. Jest to czasem nazywanie „częściową inwokacją”, w przeciwieństwie do „pełnej inwokacji”, która polega na tym, że Bogini przemawia poprzez Kapłankę lub robi coś, być może obchodząc krąg i przekazując wiadomość każdemu członkowi kowenu. Czasem porozumiewanie się następuje całkowicie bez słów.

Rogaty Bóg

W Sprowadzaniu Księżyca nie należy nie doceniać udziału wzywającego Kapłana. Jest oczywiście możliwe, by Kapłanka sprowadziła Boginię bez żadnej pomocy, ale zwykle jest łatwiej, a rezultat jest potężniejszy, jeśli jest obecna równa, przeciwnie skierowana Siła przyciągająca Boginię. Dlatego, przynajmniej w pewnym stopniu, wzywający Kapłan może również przejawiać Boga podczas wzywania Bogini.

Podczas wzywania Kapłan zakreśla na Kapłance wzywający trójkąt, dotykając ją różdżką w miejscu tuż nad kością łonową, jej prawą pierś, lewą pierś, i z powrotem nad kością łonową. Trójkąt należy wykreślić dwukrotnie (według niektórych tradycji trzykrotnie). Zwróć uwagę zarówno na dotknięcie wyznaczonych punktów, jak i na samo rysowanie linii; trójkąt ten jest pewną bramą dla manifestacji Bogini, podobnie jak Pentagramy są bramami dla Żywiołów. Nawiasem mówiąc, jest to ten sam trójkąt, co Trójkąt Manifestacji używany przez średniowiecznych magów do wzywania różnych duchów, aniołów i demonów. Po dwukrotnym wykreśleniu trójkąta, należy dotknąć różdżką środka trójkąta (tuż nad pępkiem, nie dotykając skóry) i wyobrazić sobie, jak wewnątrz linii trójkąta rozpływa się bariera, tak jakby pękała bańka mydlana.

Jeśli chce się użyć pełnej inwokacji, trzeba się zatroszczyć, by Bogini nie została reprezentowana fałszywie. Kapłanka, która wykorzystuje fakt przejawiania Bogini do realizacji prywatnych celów, wyrządza czarownictwu wielką szkodę. Po wezwaniu Bogini czasem początkowo zapada długa cisza, która może powodować zakłopotanie, i pojawia się wynikająca z uwewnętrznionej presji społecznej potrzeba wypełnienia ciszy słowami: uczucie, że każdy słucha w oczekiwaniu, czekając na słowa Bogini, więc lepiej jakieś wymyśl. W przypadku użycia pełnej inwokacji ważne jest, żeby czekać tak długo, jak będzie to potrzebne, i dokładnie ocenić słowa, które pojawią się w umyśle; jeśli rozpoznasz w nich swoje własne słowa, zrezygnuj z nich, gdyż w tym momencie nie będzie to ani czas, ani miejsce, by je wypowiadać. Słuchaj dalej, oczekując na boski głos. Zwykle słowa Bóstw nie uderzają od razu jako mądre, głębokie, czy niesamowicie dokładne; ale będą nieoczekiwane, takie, o jakich byś nie pomyślała.

Blisko związane z takim wzywaniem jest „przywoływanie aspektu”. Podczas przywoływania aspektu Kapłana próbuje nawiązać kontakt z konkretną twarzą lub osobowością Bogini (jeśli jesteś henoteistą; albo z konkretną Boginią, jeśli jesteś politeistą – w praktyce wychodzi prawie na to samo). Ta forma wzywania może skupiać się bardziej na wewnętrznym związku pomiędzy Kapłanką i wzywaną Boginią, i często używa się jej do nawiązania osobistego kontaktu. Z wcześniej opisanej pełnej inwokacji korzystają więcej inni uczestnicy rytuału, Kapłanka natomiast emanuje boskie energie Bogini na zewnątrz, służąc bardziej jako kanał niż uczestnik. Ponadto przy przywoływaniu aspektu jest zazwyczaj dokładniej określona konkretna boska osobowość, podczas gdy przy pełnej inwokacji często nie jest sprecyzowane, kogo dokładnie wzywamy.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Taniec

Piątka tancerzy w kręgu

Taniec Kręgu lub Taniec Stożka wykonuje się w celu wzbudzenia mocy oraz po to, by skupić zbiorową energię grupy. Używamy rozszerzonej wersji Runy Czarownic, dołączając krótką kierowaną medytację by wspomóc przepływ energii, oraz zakończenie, które podkreśla jedność grupy. Taniec wciąga wezwane przez nas energie żywiołów do centrum kręgu i miesza je ze sobą, aby połączone mogły stanowić podstawę dla naszej pracy. Kiedy śpiewamy i poruszamy się razem w tańcu, nasze głosy, ruchy i energie magiczne zaczynają się harmonizować, równoważyć i mieszać. Gdy moc wzrasta w czasie właściwej Runy Czarownic, wyobrażamy sobie energię płynącą najpierw ruchem kolistym przez dłonie trzymających się tancerzy, a później stopniowo zaczynającą się poruszać do wewnątrz kręgu i w górę, by utworzyć stożek („Stożek Mocy”), który przy ostatnim okrzyku „IO PAN!” jest wysyłany, by urzeczywistnił cel, który mu wyznaczyliśmy.

Często nie ustalamy wyraźnie celu dla Stożka. Zgodnie z tradycją grupy energia zużywana jest standardowo na budowanie astralnej Świątyni, lub na wzmocnienie świadomości grupowej (jako istoty w pewnym stopniu niezależnej od rzeczywistych członków grupy). Według niektórych tradycji aby wyzwolić Stożek, uczestnicy rytuału padają na ziemię; my wyrzucamy ramiona w górę by obwieść kształt Stożka i skupiamy się na jego wierzchołku. Po uwolnieniu energii Stożka uznajemy jedność, jaką chwilowo osiągneliśmy, i potwierdzamy naszą gotowość do dalszego uczestniczenia w pracy podczas rytuału.

W Księdze Prawa (jednym z tradycyjnych pism wiccańskich, napisanym prawdopodobnie przez Geralda Gardnera, czasem określanym jako ‚Nakazy'; nie ma ona związku z książką Aleistera Crowleya pod tym samym tytułem) napisano, „Z miłością i czcią w swoich sercach wzbudzą moc ze swoich ciał by dać moc Bogom”. Jest to dość ciekawe, zważywszy na to, że przy większości działań magicznych używanie w ten sposób energii swojego ciała to szczególnie zły pomysł. Jednak w przypadku Tańca Stożka, wzbudzona moc faktycznie wydaje się pochodzić z ciał tancerzy, przynajmniej do pewnego momentu. Należy koniecznie pamiętać, że pobiera się energię jedną ręką, równocześnie przesyłając ją na zewnątrz drugą; takie postępowanie tworzy przepływ energii, który jest zrównoważony i możliwy do utrzymania, bez wyczerpania twoich osobistych zasobów. Tak, jak w przypadku każdej pracy magicznej – nie próbuj popychać energii, po prostu pozwól jej płynąć w tym kierunku, w którym chcesz. Taniec Stożka działa nie wyczerpując uczestników z powodu kolistej ścieżki przepływu energii: używamy energii naszych ciał by utworzyć pętlę, która wywołuje odpowiedź w postaci pływu energii wznoszącego się z Ziemi poprzez środek naszego stożka. W ten sposób nasza własna moc zostaje powiększona przez moc Ziemi. Gdy krąg się zacieśnia, wzbudzony przepływ energii staje się bardziej skupiony. Podczas wyzwalania Stożka daj odpłynąć energii; spróbuj zrobić wyraźną przerwę i uwolnić się od związku z tą mocą. Pomyśl o wypuszczeniu strzały z łuku; od momentu puszczenia cięciwy, strzała porusza się ze swoją prędkością wzdłuż toru jaki dla niej został wymierzony, a jakiekolwiek dalsze trzymanie jej może tylko przeszkodzić jej w locie. Spróbuj wysłać moc poprzez podobne oderwanie.

Pokrewnym rodzajem tańca rytualnego jest Taniec Spirali lub Taniec Spotkania. Rozpoczyna się go tańcem w kręgu. Następnie wyznaczony przewodnik tańca puszcza rękę osoby przed sobą i zaczyna zawijać krąg do wewnątrz, tworząc spiralę. Kiedy osiąga środek kręgu, robi ostry zwrot i zaczyna odwijać spiralę. Po rozwinięciu spirali tancerze będą odwróceni twarzą na zewnątrz kręgu i będą poruszać się lewoskrętnie. Później, jeśli to potrzebne, spirala może zostać z powrotem „przewinięta”, i w ten sposób tancerze powrócą do stanu początkowego. Taka spirala jest symbolem śmierci i odrodzenia. Ten rodzaj tańca silniej oddziaływuje na poczucie osobistej przemiany; kiedy mijasz środek spirali, możesz zazwyczaj wyczuć wyraźną zmianę energii wewnątrz siebie.

Tradycja mówi, że czasem używano bicza do pobudzenia tancerzy, szczególnie podczas wielkich festiwali na świeżym powietrzu, lub przy wykonywaniu trudnego zadania. Może mieć to jakiś związek z używaniem rzemieni z koźlej skóry do wywoływania ekstatycznego szału u starożytnych obchodzących ryty dionizyjskie.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Wzywanie Żywiołów

Po zakreśleniu kręgu i poświęceniu soli i wody, krąg jest następująco pieczętowany przez cztery Żywioły. Każdy/a z kapłanów/ek Żywiołów obnosi wokół kręgu symbol odpowiedniego Żywiołu, zaczynając od przypisanej mu ćwiartki kręgu i przystając na chwilę przy każdej kolejnej ćwiartce by stworzyć więzi między Żywiołami. Ziemię przedstawia Pentakl, miseczka ziemi lub soli. Powietrze przedstawia kadzielnica napełniona tlącym się kadzidłem. Ogień przedstawia świeca, a Wodę – kielich, albo miska zawierająca wodę czystą lub słoną. Kiedy symbole Żywiołów wrócą na swoje ołtarze, reprezentujący Żywioły łączą się, chwytając się za prawe dłonie w centrum kręgu, tak, że ich ramiona tworzą cztery szprychy koła. Następnie koło to obraca się jeden raz; w ten sposób „wymiatają” oni przestrzeń, gdzie ma się odbywać rytuał. Czasem dokonuje się tego za pomocą miotły.

Następnie pod przewodnictwem reprezentujących Żywioły wzywa się Strażnice Żywiołów, zazwyczaj zaczynając od Północy. Jednocześnie dla każdego Żywiołu kreślą oni odpowiedni Wzywający Pentagram. Każdy z wierzchołków pentagramu przypisany jest jedenemu z Żywiołów, a najwyższy wierzchołek oznacza ducha. Wzywający pentagram danego Żywiołu wygląda następująco: pierwsza narysowana kreska ma kończyć się na wierzchołku przypisanym temu Żywiołowi, następnie należy wyrysować resztę pentagramu i powtórnie wyrysować tą kreskę, kończąc rysowanie na wierzchołku tego Żywiołu. Zgodnie z tradycją do kreślenia Pentagramów używa się Athame, ale jeśli robią to na raz wszyscy obecni w kręgu (co przy okazji pomaga nowym członkom nauczyć się Pentagramów), bezpieczniej jest używać zamiast tego dwóch pierwszych palców. Jeśli wszyscy reprezentujący żywioły mają własne Athame, pentagram wzywający mógłby być wtedy kreślony jedynie przez odpowiedniego reprezentującego żywioł.

Należy zauważyć dla ścisłości, że Strażnice nie są tym samym co Żywioły. Strażnicy, lub Władcy Strażnic, są łączeni z czterema głównymi kierunkami świata, a Żywioły zostały przypisane do tych kierunków trochę arbitralnie. Na przykład niektóre cechy które kojarzymy z Powietrzem tak naprawdę nie mają nic wspólnego z samym żywiołem Powietrza, ale łączą się z kierunkiem Wschodu, jako punktem wschodu słońca. Stwierdziliśmy jednak, że w praktyce rozróżnianie między kierunkami i żywiołami nie jest dla nas zbytnio przydatne. Dlatego też w rytuałach używamy ich zazwyczaj wymiennie. Może to powodować niejakie zamieszanie w rytuałach, podczas których zwracamy się do Matki Ziemi i Ojca Niebios, ponieważ powinni znaleźć się oni po przeciwnych stronach kręgu by osiągnąć właściwe spolaryzowanie, ale Ziemia i Powietrze znajdują się obok siebie. Rozwiązujemy ten problem przez ustawienie Ziemi na zachodzie lub Nieba na południu, traktując ich jako istoty oddzielne od odpowiadających im żywiołów.

Tradycja Czarownictwa rozróżnia ponadto dwie kategorie istot należących do żywiołów: Elementale (żywiołaki), które dostarczają surowej mocy żywiołów, oraz Umysły bądź Władców Żywiołów, które koordynują poczynania Elementali i kierują nimi. Trzeba pamiętać, że Umysły te są w swoich dziedzinach władcami, i jako takich należy je traktować z szacunkiem; najprawdopodobniej nie spodoba im się, gdy spróbujesz je rozstawiać po kątach, i mogą się nieźle zdenerwować, jeśli przyjmiesz, że są na twoje rozkazy. Niektóre tradycje widzą istoty należące do żywiołów w sposób bardzo antropomorficzny, a inne uważają je raczej za bezpostaciowe i nie posiadające całkowicie odrębnej osobowości; jak we wszystkich sprawach dotyczących magii najlepiej jest kierować się tutaj swoim bezpośrednim doświadczeniem.

Jednym z celów treningu w Sztuce lub samotnej nauki jest wytworzenie osobistego związku z siłami żywiołów tak, abyś mógł posłużyć się ich energiami dla osiągnięcia równowagi i ożywienia, zarówno podczas rytuału, jak i w życiu codziennym. Często początkowo czuje się szczególną sympatię do jednego z żywiołów; jest to korzystne, pod warunkiem, że w pewnym momencie przeniesiesz swoją uwagę na kolejny żywioł, a później na jeszcze inny, dopóki nie nawiążesz silnego, zrównoważonego kontaktu z wszystkimi czterema. Cztery dolne wierzchołki Pentagramu przedstawiają cztery Żywioły, a wierzchołek na szczycie to piąty żywioł – Duch, który można uważać za coś, co pojawia się, gdy wszystkie cztery Żywioły współpracują, coś większego, niż suma ich wartości oddzielnie. Czasem o piątym wierzchołku mówi się, że reprezentuje „Dzieło”. Aby zrozumieć porządek, według jakiego rozmieszczone są Żywioły na Pentagramie, stań w środku Kręgu twarzą na północ, rozłóż ramiona na boki, wysuń prawą nogę do przodu, a lewą nogę do tyłu. Jeśli wyobrazisz sobie, że twoje ciało tworzy Pentagram, zauważysz, że każda kończyna wskazuje kierunek odpowiedniego Żywiołu (tak, jak by to widział ktoś stojący przed tobą). Narysowanie Pentakla na swoim ciele w taki sposób i obwiedzenie go Kołem, to potężny rytuał ochronny znany jako „Zbroja Kunsztu”. Dodanie Kręgu do Pentagramu powoduje, że energie żywiołów zostają przez Krąg ogarnięte, zawarte i skupione, tak, że tworzą obieg zamknięty. Ten symbol nazywa się Pentaklem. Przedstawia on Matkę Ziemię jako duszę, a jednocześnie ucieleśnienie wspólnoty wszystkich żywych rzeczy. Według naszych nauk, w przeszłości to kobieta, jako uosobienie Matki Ziemi, była świętym Ołtarzem. W niektórych naszych rytuałach Kapłanka staje się ołtarzem poprzez położenie się w środku kręgu z ramionami i nogami wyciągniętymi tak, aby utworzyć pentagram.

Aby wezwać żywioły w sposób bardzo formalny (co robimy dość rzadko), stań twarzą w odpowiednim kierunku z prawą stopą przed sobą, lewą z tyłu, i otwartymi ramionami. Następnie uklęknij, jednocześnie krzyżując przed sobą ramiona podobnie, jak podczas przyjmowania postawy Ozyrysa (ramiona skrzyżowane, dłonie płasko spoczywają na klatce piersiowej), i skłoń czoło w kierunku kolana. Później powstań z powrotem do poprzedniej postawy. Wygłoś wezwanie. W odpowiednim momencie wyciągnij swoje Athame i trzymając je mocno w obu dłoniach nakreśl wzywający Pentagram odpowiedniego żywiołu. Ucałuj ostrze i ponownie uklęknij jak poprzednio. Jeśli uda ci się to wszystko zrobić gładko, bez utraty równowagi, to rezultat wywiera duże wrażenie.

W części tradycji Żywioły wzywa się zaczynając od wschodu, kierunku, gdzie pojawia się słońce, w ten sposób łącząc „początek” cyklu z miejscem pojawienia się Idei. Inne tradycje, w tym nasza, zaczynają inwokacje od Północy, by zaznaczyć, że każdy nowy początek opiera się na strukturze i historii tego wszystkiego, co działo się wcześniej, i że, aby wykonać cokolwiek, najpierw musi się mieć mocne podstawy. Jest to również magiczna gra słów dotycząca „Ziemi”, gdyż używa się tego samego słowa na Żywioł Ziemi i na Matkę Ziemię, która jednoczy w sobie wszystkie Żywioły; to samo ukazuje Pentakl, który z tego powodu przydzielony jest żywiołowi Ziemi.

Podczas manifestacji Żywiołu, kapłan/ka Żywiołu powinien/na pozwolić, by Żywioł w jego/nią wpłynął (wygląda na to, że najlepiej działa wpływanie przez stopy w górę). Po zakończeniu manifestacji należy wypuścić energię Żywiołu, by z powrotem wypłynęła przez stopy i stanęła za tobą w swoim odpowiednim kierunku; nie chcemy jeszcze zwalniać żywiołu, ale zazwyczaj nie powinien on po zakończeniu inwokacji pozostawać wewnątrz kapłana/ki.

Patrz też

Anatomia Esbatu: Żywioły

Cztery żywioły, Ziemia, Powietrze, Ogień i Woda, przedstawiają podstawowe elementy składowe natury, a dokładniej – tego, jak postrzegamy naturę. Przypisujemy je czterem częściom kręgu, co reprezentuje kolejne etapy cyklu tworzenia:

POWIETRZE
przedstawia poczęcie lub zauważenie nowej idei, ziarno
wiedzy, wolność wyboru dalszej drogi.
OGIEŃ
to pragnienie lub Wola by idea zaistniała, poruszająca siła
życiowa, pierwiastek zmiany i przetworzenia.
WODA
to wytrwałość i odwaga potrzebne do wytrzymania długiego okresu
ciąży, bycia tym, co wspiera i karmi.
ZIEMIA
to żywioł narodzin, tutaj pierwotna Idea krystalizuje się
i przybiera formę materialną, stając się trwałą podstawą dla
następnej idei.

Często, choć nie zawsze, uważa się Powietrze i Ogień za żywioły męskie, a Wodę i Ziemię zazwyczaj za żeńskie. Może to wynikać ze spostrzeżenia, że wpływ męski jest niezbędny jedynie w najwcześniejszych momentach tworzenia życia, podczas gdy wpływ żeński musi trwać przez okres o wiele dłuższy.

Powietrze łączy się z wiedzą i intelektem, oraz sprawami z tym związanymi: postrzeganiem, myśleniem analitycznym, porozumiewaniem się, pamięcią. Uczucia Powietrza to stan rozmarzenia; intensywna koncentracja na trudnym problemie; podziwianie abstrakcyjnej elegancji matematycznej formuły, umiejętności artysty lub wspaniałego opanowania rzemiosła; również uczucie dystansu i oderwania.

Ogień to najbardziej aktywny żywioł, przedstawiający wszelkie powody działania – Wolę tworzenia lub niszczenia, albo po prostu wstania i tańczenia. Ogniste uczucia są intensywne i gwałtowne, lecz zazwyczaj szybko mijają: pożądanie, gniew, radość, przerażenie. Bez Ognia, który popycha pozostałe żywioły, świat prawdopodobnie zamarłby w mało interesującym, niezmiennym stanie.

Woda to żywioł głębokich, długotrwałych uczuć, związany również z podświadomością. Miłość (trwała); smutek; odwaga by podążać trudną ścieżką, gdy końca nie widać; trwała wściekłość zrodzona z długiego cierpienia w milczeniu; i nadzieja którą wiecznie wzbudza zapomniana mądrość, ukryta głęboko w sercu, gdzie wciąż czeka dawna wiedza – to uczucia Wody. Kiedy wiesz, co masz robić, ale nie masz pojęcia skąd to wiesz, również jest to Woda.

Ziemia to najbardziej trwały żywioł, symbol ukończenia i sukcesu, oraz podstawy, na której buduje się przyszłość. Jest to również bezwładność, opór w stosunku do zmian, bycie upartym bez żadnych powodów. Uczucia Ziemi to między innymi poczucie bezpeczeństwa, zaufanie własnej sile, umiejętność całkowitego zignorowania pomniejszych irytujących wydarzeń, oraz pragnienie, by po prostu sobie usiąść i nic nie robić.

Tak więc różne jakości i idee są związane z każdym z Żywiołów. Oprócz jakości fizycznych, o jakich myślimy, istnieją też kolory sugerujące obrazy, są zwierzęta, są abstrakcyjne idee i jakości i zalety, a wszystko to tworzy złożoną sieć symboli, która czasem wydaje się całkowicie logiczna, a innym razem wygląda na beznadziejną, narzuconą z góry i sprzeczną. Nie martw się, jeśli wydaje się to nie mieć sensu, ponieważ w pewnych trybach postrzegania nie ma to sensu.

Niektóre związki Żywiołów

Żywioł POWIETRZE OGIEŃ WODA ZIEMIA
Kierunek świata Wschód Południe Zachód Północ
Kolor Żółty (wschód Słońca) Czerwony (Ogień, Krew) Niebieski (Woda) Zielony (Rośliny)
W naturze Wiatr,
Deszcz (=Nasienie),
Światło słoneczne,
Błyskawica
Płomień,
Gwiazdy,
Gorąco Słońca,
Wulkan
Morze
(=Łono), Księżyc,
Pływy (=Puls),
Rzeka
Płodna gleba,
Twardy kamień,
Lasy,
Pola
Zwierzę Człowiek,
Orzeł
Lew,
Smok
Orzeł(!),
Wąż
Byk,
Niedźwiedź
Duchy Sylfy Salamandry Ondyny Gnomy
Części ciała Oczy,
Gardło,
Mózg
Serce,
Lędźwia,
Pierś
Łono,
Piersi,
Kanaliki łzowe
Plecy,
Ramiona,
Nogi
Atrybuty Wizja,
Głos,
Wolność ruchu
Pasja,
Pożądanie,
Wola,
Pragnienie
Uczucie,
Refleksja,
Zdolność przystosowania się,
Receptywność
Siła,
Odporność,
Cierpliwość,
Płodność
Zaleta WIEDZIEĆ ŻĄDAĆ (WYRAŻAĆ WOLĘ) ŚMIEĆ (MIEĆ ODWAGĘ) MILCZEĆ

Patrz też