Anatomia Esbatu: Adaptacja liturgii, autorstwa Janusa

Zakreślanie kręgu

Kapłanka i kapłan zakreślają krąg przy pomocy miecza i Athame. Inni uczestnicy mogą albo stać w środku kręgu, albo czekać na zewnątrz, dopóki Krąg nie zostanie zakreślony, w zależności od ilości uczestników, dostępnej przestrzeni i preferencji grupy.

Kapłanka i kapłan mówią:

Zakreśl krąg dokoła, który
Smutki, troski stąd przegoni.
Wznieś osłonę, zbuduj mury
Twierdzy, która nas ochroni.

Zakreśl krąg ponownie, aby
Mógł wzbudzaną skupiać siłę.
Wznieś świątynię, zasuń sztaby
By się mocą wypełniła.

Zakreśl okrąg po raz trzeci
Przez sól ziemi, wiatr szalony,
Czysty strumień, żar, co świeci,
Oraz święte Bóstw imiona:

Gaja i Pan!

(albo podstawiają imiona waszych ulubionych bóstw).

Poświęcenie soli i wody

Zazwyczaj dokonuje tego kapłanka, chociaż nie ma powodu, dla którego nie mógłby tego zrobić kapłan, jeśli tak będzie wygodniej.

Opuść wierzchołek Athame do wody, mówiąc:

Jak woda jest początkiem życia

Nakreśl na soli przy pomocy Athame Wzywający Pentagram Ziemi, mówiąc:

tak sól jest jego końcem.

Nabierz nieco soli przy pomocy Athame, wsyp ją do wody i zamieszaj, mówiąc:

Połączone, wydają nowe życie.

WAŻNE: Pamiętaj, by natychmiast wytrzeć ostrze Athame, ponieważ słona woda niszczy metalowe ostrza.

Wezwania Żywiołów

Wszyscy zwracają się na Północ.

Kapłanka lub kapłan Ziemi mówi:

O Potęgi Północy,
Władcy mocy Ziemi,
Duchy siły i obfitości,

Z traw i drzew – wzywamy was,
Z płodnej gleby – wzywamy was,
Z prastarych głazów – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Kapłan lub kapłanka Powietrza mówi:

O Potęgi Wschodu,
Władcy mocy Powietrza,
Duchy szybkości i myśli,

Ze skrzydeł orła – wzywamy was,
Z wichrów burzowych – wzywamy was,
Spoza chmur – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Południe.

Kapłan lub kapłanka Ognia mówi:

O Potęgi Południa,
Władcy mocy Ognia,
Duchy namiętności i zmiany,

Z jasnego kominka – wzywamy was,
Z żaru ogniska – wzywamy was,
Z płomiennego słońca – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Kapłanka lub kapłan Wody mówi:

O Potęgi Zachodu,
Władcy mocy Wody,
Duchy mądrości i miłości,

Ze srebrnych strumieni – wzywamy was,
Z białogrzywych fal – wzywamy was,
Z głębin oceanu – wzywamy was.

Dołączcie do nas w tę noc
by nasze ryty miały świadków
a nasz krąg strażników.

(Nakreśl Wzywający Pentagram)

Cześć wam, i witajcie!

Taniec Stożka

Wszyscy stają w kręgu, twarzami do jego wnętrza. Jeśli następną część znacie na pamięć, weźcie się za ręce. W przeciwnym przypadku poświęćcie chwilę, by stworzyć energetyczną więź od jednej osoby do następnej, wokół kręgu.

W początkach świata
Ziemia i Niebo
i Miłość – z nocy powstały.
Nasiona życia
drzemały w glebie,
deszcz z góry zraszał świat cały.

W serc naszych głębi
pradawna nuta,
pierwotny wzorzec wciąż żyje –
dźwięk fletu z trzciny,
co budzi ziemię
gdy piękno kwiat swój rozwija.

I nasze ciała
drgną w świętym tańcu
a kości odezwą się echem
magicznej pieśni
starej jak świat
co skończy się z jego oddechem.

Już moc przepływa
z dłoni do dłoni
wiruje w kręgu widocznie;
cel mamy jeden,
panuje zgoda,
więc niech się taniec rozpocznie!

Śpiewajcie powoli, zacznijcie krążyć

Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!

Ziemio, rośnij! Wietrze, wyj!
Wodo, płyń, i ogniu, żyj!
W cztery strony brzmi nasz śpiew –
Przyjdźcie na czarownic zew!

Kiedy różdżkę wzniesiesz już
Dym kadzidła przekreśl wszerz,
Napełń kielich, obnaż nóż.
Lśnij księżycu, morze, wzbierz!

Z krain spoza wiatrów bram
Wszelkie duchy, przyjdźcie tu!
Swoich sił użyczcie nam
Zmarli – swój wesprzyjcie ród!

Pani niebios, pól i mórz
Usłysz prośbę, wesprzyj nas!
Panie lasów, łąk i wzgórz
Wyjście nam najlepsze wskaż!

Przyjdźcie czar wraz z nami wić
Poprzez ogień, cień i noc.
Napnij łuk, cięciwę chwyć,
Poprzez pierścień prześlij moc!

Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!
Evoe Gaja! Io Pan!

(Wszyscy wyrzucają ręce w górę by wyzwolić moc).

Sprowadzanie Księżyca

Kapłan przekazuje kapłance pięciokrotny pocałunek:

Błogosławione niech będą twe stopy,
które przywiodły cię na te ścieżki.
Błogosławione niech będą twe kolana,
które uklękną przed świętym ołtarzem.
Błogosławione niech będzie twoje łono,
bez którego nie istnielibyśmy.
Błogosławione niech będą twoje piersi,
o kształcie pięknym i silnym.
Błogosławione niech będą twoje wargi,
które wymawiać będą święte imiona.

Kapłan wygłasza inwokację:

Władczyni wielka północnej godziny,
Królowo kraju pełnego gwiazd nieba –
By cię osiągnąć jest sposób jedyny:
Miłości obraz zobaczyć potrzeba.

Przez srebrne strzały księżyca promieni,
Przez ziarno, które kiełkuje swym kwieciem,
Przez liść, co z pąka wytryska w zieleni,
Przez naszym ciałem krążące krwią życie,

Przez dziki wicher, skaczące płomienie,
Szemrzący strumień i grunt urodzajny –
Ze swego kotła, co jest odrodzeniem
Ofiaruj wino, którego pragniemy.

Obyśmy mogli bez przeszkód tu dojrzeć
Bez zasłon sekret, w całości ukryty;
Wewnętrzne przejście rozewrzyj przed nami
I otwórz dla nas szlak porozumienia
Pomiędzy nocy i brzasku bramami,
Za granicami czasu i przestrzeni:
Spojrzyjcie właściwie na tę tajemnicę!

Wzywam cię i przywołuję
Potężna matko nas wszystkich
Która sprowadzasz wszelką płodność:
Przez ziarno i korzeń, przez pąk i pęd,
Przez liść i kwiat i owoc,
Przez życie i miłość wzywam cię,
Byś zstąpiła w ciało twojej kapłanki:
Przemawiaj tu jej ustami,
Dotykaj jej dłońmi, całuj jej wargami,
By twoja wola została spełniona.
Ofiaruj nam twą pradawną miłość, o potężna Pani!
Zstąp by wspomóc nas,
Którzy bez ciebie jesteśmy osamotnieni i opuszczeni.

Wtedy kapłanka porusza się lub mówi tak, jak prowadzi ją Bogini. Kiedy wydaje się, że manifestacja się zakończyła, należy kontynuować rytuał.

Wzywanie Boga

Kapłanka przekazuje pięciokrotny pocałunek kapłanowi:

Błogosławione niech będą twe stopy,
które przywiodły cię na te ścieżki.
Błogosławione niech będą twe kolana,
które uklękną przed świętym ołtarzem.
Błogosławione niech będą twoje lędźwia,
bez których nie istnielibyśmy.
Błogosławione niech będą twoje piersi,
o kształcie pięknym i silnym.
Błogosławione niech będą twoje wargi,
które wymawiać będą święte imiona.

Kapłanka wygłasza inwokację Boga:

Władco puszczy, panie zboża
Przybądź tu Rogaty Boże!
Z górskich szczytów, cichych gajów
Z pełnych śpiących duchów krajów.

Zimą stąpasz delikatnie
Poprzez śnieg po źdźbłach ostatnich
Gdzie o zbiorach śnią nasiona
Drzemiąc w głębi ziemi łona.

Twej trzcinowej fletni dźwięki
Na powierzchnię wabią kiełki;
Z ściółki lasu, mokrej łąki
Pieśń przyzywa pędy, pąki.

Miga twarz przez światła plamy,
Morze traw pod kopytami;
Duch twój w wietrze, deszczach grzmiących
Tańczy w kłosach falujących.

Kiedy jesień świat obejmie
Wraz ze zbożem zstąp pod ziemię.
Z ciałem chleba i krwią wina
Wiedź, gdzie zmarłych jest kraina.

Przybądź! Długo cię wzywamy.
Przyjdź do zgromadzonych wokół
W czasie zmiany pory roku.
Do nas zstąp, Rogaty Panie,
W odpowiedzi na wezwanie!

Wtedy kapłan porusza się lub mówi tak, jak prowadzi go Bóg. Kiedy wydaje się, że manifestacja się zakończyła, należy przejść do Błogosławienia Wina.

Błogosławienie Wina

Kapłan trzyma kielich wypełniony winem, kapłanka wsuwa do kielicha Athame.

Kapłanka:

Czym Athame dla męskości,

Kapłan:

tym kielich dla kobiecości;

Oboje:

a złączone, są jednością błogosławioną.

Następnie kapłan wznosi kielich do warg kapłanki, a ona wypija łyk wina. Kielich podaje się prawoskrętnie wokół kręgu; przy przekazaniu kielicha pocałuj osobę, która go odbiera, i powiedz „Bądź błogosławiony/a”. Według tradycji kapłanka powinna wypić wino, które jeszcze zostanie w kielichu, kiedy do niej wróci (choć jest równie dobrze, jeśli zostawi się tą resztę jako ofiarę dla Bóstw i duchów).

Żegnanie Żywiołów

Wszyscy zwracają się na Północ.

Kapłanka lub kapłan Ziemi mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Północy,
powróćcie do drzew, gleby i kamieni
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej płodnej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Wschód.

Kapłan lub kapłanka Powietrza mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Wschodu,
powróćcie do wichrów, chmur i niebios
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej krainy bez granic,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Południe.

Kapłan lub kapłanka Ognia mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Południa,
powróćcie do węgli, płomieni i ognistego słońca
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej jasnej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się na Zachód.

Kapłanka lub kapłan Wody mówi:

Odejdźcie w pokoju, o Potęgi Zachodu,
powróćcie do strumieni, fal i głębin oceanu
z naszym błogosławieństwem i podzięką.
A gdy odchodzicie do swej płynącej krainy,
Oddajemy wam cześć i żegnamy!

[poniższych dwóch linijek nie było, ale myślę, że autor po prostu
zapomniał]

Wszyscy powtarzają:

Cześć wam i żegnajcie!

Wszyscy zwracają się twarzą do wewnątrz kręgu.

Wiatr szemrze, później noc ucicha.
Ogień kominka przygasa do ciemnego żaru.
Morze uspokaja się
       i nie odzywa się więcej.
Milcząca ziemia śpi pod stopami.
Ci, których tutaj wezwaliśmy,
wracają do krain Bóstw i duchów,
gdy my powracamy do krainy ludzi.
Oby dawne ścieżki przetrwały
póki ocean nie zniknie cały.

Skończone!

Patrz też

Podziel się ze znajomymi